tokiohotelff1

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

Links!

Als je mijn link op je site zet, zet ik de jouwe hier ook bij!

Poll

He vind je dit verhaal?

Bekijk de resultaten

Heey mense!!

Jeeetje.. ik doe wel rg lang over dit verhaal O__o
Nou, ik zal de mensen die de hoop nog niet hebben opgegeven en deze site nog regelmatig checken even up to date brengen..
Ik heb gn eigen computer!! Wat het een stuk moeilijker maakt om regelmatig verhalen bij te werken! Vooral als je welgeteld 21 FF's hebt die je allemaal nog af moet schrijven. -lang leve de inspiratiemuziek-
Maar!! Ik ben bezig om alles een beetje bij te schaven en ik herinnerde me deze site dankzij dat ik de link op mijn forum had gezet. So, het laatste deel (deel 10) is ingekort / opgesplitst / aangepast en ik heb een klein stuk verder gepost. Ik hoop dat ik snel verder kan posten.

Als je je opgeeft voor de nieuwsbrief zal ik een mail sturen zodra ik een nieuw deel hebgepost!!

xx Cheryl

Nieuwsbrief

Schrijf je in voor de nieuwsbrief!

Inschrijven - Uitschrijven

| It was It All Worth |

Waar gaat het over?
Raven is een meisje, met problemen thuis. Ze is ontzettende fan van Tokio Hotel. Op een dag vind ze achter een ander gedownload bestand een adressenlijst, en daar staan ook Bill en Tom Kaulitz tussen.. Als ze het net opgeschreven heeft blijkt er een virus in het bestand te zitten en is de com helemaal .. naar de kl*te. Dit tot grote woede van haar moeder, en na een paar rake klappen is Raven het zat. Ze besluit om weg te lopen. Alleen berijkt ze meer dan in haar stoutste dromen ooit voor is gekomen.....

| 1 |

Koud en hongerig liep ik eindelijk Magdeburg binnen. Ik was al vanaf vorrige week zaterdag aan het lopen, en had geen flauw idee wat voor dag het vandaag was. Ik had het altijd tegen mezelf gezegd, dat ik normaal moest doen en die stomme gedachten om naar hem toe te gaan opzij moest zetten. Maar toen kwam die uitbarsting. Ik had zijn adres gevonden, ik weet niet meer waar. Het was toeval, een bestond in een ander bestand verborgen met allemaal adressen, waaronder die van hem. En toen die virus. Ik had net het adres opgeschreven toen de complete computer uitschakelde en niet meer aan wilde. Het was de computer van mijn moeder. Ze was woest geworden en me een paar rake klappen gegeven. De eerste klappen ooit. Dat was voor mij het punt om te gaan.
Wat kleren in een tas en al het geld dat ik opgespaard had mee. Het was genoeg. Met het adres in m'n zak sloop ik via mijn dakkapelletje en de muur langs het huis weg. Weg om zker voor oud op nieuw niet terug te komen. Ik moest hem zien. Hij moest weten dat ik besta. Ik moest hem aanraken.
Maar het zat niet mee. Treinen die niet reden omdat het te mistig was en juist op het moment dat ik besloot weg te lopen had moeder natuur besloten om het te laten vriezen. Toen maar de bus gepakt, maar daar kwam ik ook niet ver mee.
Ik voelde me alleen, en vanaf moment een vroeg ik me af of hij dit alles wel waard was. De kou, alle tegenslagen, het weglopen. Alle problemen die ik zou hebben als ik eenmaal terug was.. Dat alles voor, niks..
Daar strompelde ik dan. Ik liep al uren in de sneeuw, in mijn al lang bevroren all stars. Wat kou betreft waren die stukken stof op rubber niks waard. Het gevoel in mijn tenen was al een paar uur geleden verdwenen, en mijn vingers leken ieder moment te kunnen breken.
Overal brande lichtjes, en hier en daar weerklonk het geluid van familie's die op straat sneeuwballen naar elkaar aan het gooien waren. Het gaf me echt een klotegevoel. Maar ik was nu hier, in Magdeburg. Om nu om te keren was gekkenwerk. Bang om een blunder te maken durfde ik niemand aan te spreken. Stel die mensen weten al meteen waar ik voor kom, die lachen me vierkant uit! Nee.. Ik zoek het zelf wel uit.
Het begon donker te worden en een rilling liep over mijn rug. Ik had tot nu toe mijn slaapplek in goedkope jeugdherbergjes gevonden. Maar of ik die hier nog zo snel n ga vinden? Dapper stapte ik door de sneeuw. Hier hadden de mensen niet de moeite genomen om het weg te halen of om te strooien. Het zag er knus uit, maar het is niet echt prettig voor je voeten.
Al die straatnamen.. en niet n die er ook maar op lijkt! De wind waaide guur om m'n oren heen en waaide mijn haren alle kanten op. Ach.. m'n haar was de afgelope tijd toch al een ramp.
Er lijkt geen einde te komen aan deze lange weg en ik besluit om maar Links af te slaan. Rechts is goed, maar aangezien ik al pech heb zal dat vandaag vast niet zo zijn..
Ik kan niet meer en wanhopig zak ik neer in een of ander houten huisje, wat een bushokje blijkt te zijn. Naja, het is tenminste minder koud. Snel trek ik mijn knien tot mijn kin op en sla mijn armen om mijn benen. Een beetje zielig kijk ik naar mijn afgetrapte all stars. Er zitten nu vast gaten in de zolen van het vele slepen op de bus en treinstations en in de stad. Maar wat dan nog? Ik ben in Magdeburg en daar ging het toch om!? Ik weet het niet meer. Een warme traan loopt langzaam langs mijn gezicht naar beneden. Ik heb de puf niet om mijn ogen te drogen en laat ze dr vrije loop.
"Dit heeft geen zin ik moet blijven lopen!" roep ik boos in het niets en sta weer op. Tegenover het bushokje is een andere weg. Op goed geluk steek ik over en kijk op het bordje. Voor de zekerheid pak ik even het blaadje met het adres erbij. Zou het zijn? Ja! Ik zit in de goede straat! Dit is de eerste keer in een jaar tijd dat het pech me even niet tegenzit. Nu nog de juiste brievenbus vinden.. Ja, het huisnummer hadden ze zwart gemaakt. Best wel nutteloos, want ik heb de straat gevonden en aan de brievenbus herken ik het heus wel.
De wind waait nu recht in mijn gezicht en het doet pijn. Het word me even te veel en ik zak door m'n knien. M'n voeten doen zo'n pijn en zijn zo gevoelloos tegelijkertijd.. mijn handen lijken gebroken en die wind in m'n ogen.. En dan dat wanhopige gevoel in mijn maag. Wat moet ik hiermee?! Waar ben ik aan begonnen!? Weer stromen de tranen over mijn wangen, maar ik voel het allang niet meer.
Ploteseling hoorde ik luid geblaf en werd ik omver gegooid door iets, iemand.. Een warme tong ontdeed me van de helft van mijn uitgelope make-up en zoute tranen. Gillend en spartelend lag ik daar, in de sneeuw. Zo gauw als ik onder het gewicht van het ding zat, was het ook weer weg.
"Sorry, dat doet hij anders nooit. Gaat het?" murmelde iemand in het Duits. Voorzichtig durfde ik mijn ogen weer te openen en keek recht in de bruine ogen van ..

| 2 |

..een grote labarador achtige hond. Met een vies gezicht veegde ik gauw het kwijl van mijn wangen met de mouw van mijn nutteloze vest. Ik probeerde op te staan maar mijn voeten weigerde mijn gewicht nog langer te dragen. Ik had nog geen antwoord gegeven op de veronderschuldiging van de jongen. Stom joch. Nooit van aanlijnen gehoord? Boos bleef ik op de grond zitten en ik voelde de tranen weer branden. Dit was echt vernederend.
"Heey, gaat het wel helemaal?" vroeg de persoon weer in het Duits. Even bleef ik stil zitten, een traan viel op m'n broek. Toen schudde ik mijn hoofd van nee en veegde een paar tranen weg. Verdomde gejank ook. De jongen pakte mijn hand en trok me omhoog. Ik had al ruim vier dagen niet gegeten, en de kou had me helemaal naar de fillepeijne geholpen, dus ik zakte bijna meteen weer in elkaar. De hond begon wild te springen en te blaffen.
"Scotty! Hou op!" riep de jongen. Hij pakte mijn hand en legde mijn arm over zijn schouder. Dat ging lekker makkelijk want hij was op zijn minst anderhalf kop groter dan mij. Ik kwam net met mijn hoofd bij zijn schouder. Ik beet op mijn onderlip om de pijn in mijn voeten weg te bijten, maar het had niet veel nut. De jonge moest me half door de sneeuw heen slepen en ik durfde hem niet aan te kijken. Dit was t beschamend.
"Waar kom je vandaan?" vroeg hij. "Ver.." ik durfde niet te zeggen Holland. Hij zou me meteen loslaten, me meteen aanzien voor een doorgeslagen fan van Tokio Hotel, en aangezien hij een jongen is zal hij ze wel niet mogen. Maar dat was ik toch ook? "Waarom ben je hier?" vroeg hij een beetje met een wantrouwende stem. "Ik.." "Heb je een plek om heen te gaan?" Ik schudde enkel mijn hoofd. Nee, ik had nergens heen te gaan en ik kon ook niet terug. Ik was al te ver.. "Dan ga je mee naar mijn huis, je ziet eruit alsof je al een maand op straat leeft en je voelt zo koud als een lijk.." De helft had ik nieteens verstaan, maar Haus drong overduidelijk tot me door. Ik kon de warmte van een huis al bijna voelen, en de zachtheid van een bank.
Op het moment dat de jongen zijn sleutel in de voordeur deed begonnen er allemaal kleine vlekjes voor mijn ogen te dansen.
"Ik.. Volgens mij ga ik flauw.." En toen werd alles zwart.

"Heey.. Heey!" zij een stem dichtbij. Langzaam opende ik m'n ogen. Waar the hell was ik nu weer beland? En mijn hoofd? Had ik zoveel gedronken? Toch niet? Zo erg is het nog nooit geweest. Alles was wazig, boven me hing een persoon met zwart haar.
"Mam! Ze word wakker!" riep hij. "Gaat het weer een beetje?" Ik sloot mijn ogen weer. Wat heb ik gedaan dat ik niet weet wie deze persoon is en wrom roept hij zijn moeder?! Ik opende mijn ogen weer. Er was nog een persoon in beeld gekomen. Ze pakte mijn hand en voelde mijn hoofd. "Ik zal een kopje thee voor je maken, je handen zijn ijskoud, maar je hoofd gloeit helemaal. Je moet droge kleren aan." Droge kleren? Nu pas voelde ik hoe doorweekt ik was en hoe koud mijn voeten voelde. "Pak maar een trainingsbroek en shirt van mij. Misschien een beetje groot maar dat past in ieder geval zeker." Nog een persoon. Wie was dat nou weer? Ik kon bijna aan zijn ztem horen dat hij grijnsde. "Bedankt Tom," zij de jongen die bij me op de, denk ik, bank zat. "Ik ben zo terug." zij hij blijkbaar richting mij en stond op. "Ja, neem haar dan meteen mee naar boven zodat ze om kan kleden." zij de vrouwelijke stem vanuit de keuken. Ik opende mijn ogen weer en keek naar het plafond om een beetje een scherper beeld te krijgen. "Waarschijnlijk heeft ze toch wel wat hulp nodig.. Je vind het toch niet erg als Bill even helpt. Je bent nog helemaal bevroren dus je kan je schoenen niet echt zelf uittrekken enzo denk ik." Nu waren mijn ogen wijdtopen. Ik kwam zo snel als ik kon overeind en keek de kamer rond. Mijn blik schoot voorbij een figuur in een deuropening naar een tafel. Aan de tafel in het midden van de kamer zat een jongen met dreads, en hij keek me grijnzend aan. Langzaam begon er iets tot me door te dringen. Er vielen oppeens dingen in elkaar. De jongen aan de tafel was.. hij bleef me best wel Goofy aankijken met z'n grijns. Ik trok mijn blik van hem los en ging langzaam terug naar die deuropening. Mijn zicht werd scherper en scherper..
Daar stond hij dan. Zijn haren zo goed als niet gedaan en amper make-up op. Een sloebertrui en een losjes hangende trainingsbroek. Bill..
"Jij.." "Ow jee.. mam, ze is weer volledig bij.." zij hij rustig richting de keuken en kwam rustig op me af. "Mooi, ga nu dan maar omkleden, dan staat het eten zo klaar.."
"Kom," zij Bill, en pakte mijn hand. Ik shake'te van top tot teen, maar niet langer van de kou. "We gaan naar boven, en dan leg je mij uit hoe je hier komt en tegelijkertijd help ik je met omkleden." zij hij zacht, zodat de rest het niet kon horen. "Ow Bill.. laat haar eerst even douchen, dan is ze al op themperatuur als we gaan eten." zij de vrouw uit de keuken. Het kon niet anders of dat was Simone Kaulitz. "Ik denk niet dat dat nog nodig is mam." zij Tom lachend. Het was zo'n beetje toonloos.
Bill hielp me overeind en ik zocht steun op zijn schouder. Scheie, nu waren het niet alleen mijn voeten die het begaven maar mijn complete benen leken verlamd. Bill lachte en hielp me staande te blijven. "Het maakt niet uit." zij hij zacht, en hielp me de trap op. Ik heb nog nooit zoveel moeite gehad om de trap op te komen. Halverwege dacht ik dat ik om zou vallen van vermoeidheid en zuchte diep. Bill moest erom lachen, maar ik vond het niet bepaald grappig. Ik voelde me al zwaar vernederd, door het gedoe in de sneeuw.. En nu werd het alsmaar erger door een idiote trap! "Lach niet!" zij ik boos. "Sorry," lachte Bill, en tilde me een beetje op zodat ik de volgende tree makkelijker kon nemen.
"Zijn jullie nu nog niet boven?!" vroeg een Tom verbaasd en half lachend tegelijkertijd. Ik wierp een beschamende blik over mijn schouder. "Nee, het schiet niet echt op als je helemaal verkleumd bent!" zij Bill lachend. Tom kwam niet meer bij en deed snel de tussendeur dicht. Echt.. erger kon het niet worden..
"Trek je maar niets van hem aan. Het went wel." zij Bill en keek me aan. Ik keek naar de treden van de trap, dit was gewoon t vernederend, en nog wel tegenover Bill ook! Mijn wangen gloeide, maar mijn voeten voelde koud en loodzwaar. Langzaam kwamen we boven. Uitgeput wilde ikme op mijn knien laten vallen, maar dat liet Bill niet toe. "Nog een klein stukje, we zijn zo op mijn kamer." zij hij lief en pakte me steviger vast zodat ik niet zou vallen. Ik voelde hoe zijn armen me compleet omsloten, terwijl hij me stapje voor stapje naar zijn kamer hielp.
Uitgeput liet ik me op zijn bed zakken, toen Bill me los liet. Maar meteen stond ik weer op. Ik ging zomaar, met natte kleren op Bill zijn bed zitten!
"Het geeft niet," zij hij en pakte m'n hand zodat ik steun had en niet geheid weer om zou kukkelen. "Nee, ik ga niet met deze kleren op je bed zitten.." zij ik vastbesloten. De gedachte alleen al.. Ik bedoel, het was Bill zijn bed! Bill zijn bed.. ik keek naar het bed. Een normaal bed, alleen dan Queensize.. In normale termen een 2-persoonsbed, maar ik hou van Amerikaans.
"Ok, wacht.. blijf 2 seconde staan, dan pak ik die opoe stoel daar." Hij wees naar een oude brede luie stoel bij het lage vensterbank. Ik knikte, en pakte het bed vast.
Bill pakte snel de stoel en schoof het zo onder mijn kont. Ik plofte neer en zuchte.
"Goed, ik ben zo terug." Ik knikte weer en Bill verdween in de hal. Ik pakte de tijd om de kamer snel door te kijken. Een gewone jongenskamer, alleen op het bureau een paar mappen met onwijs veel papier. Songteksten? En overal waren losse blaadjes verspreidt. Een hele lading cd's, netjes in een rek en een stereo installatie, maar het meeste viel nog op, het groote raam met lage vensterbank. Het maanlicht viel schuin naar binnen..
"Zo, hier heb ik wat kleren van Tom. Dat vind hij niet erg. Had je niet alvast kunnen beginnen met uitkleden?" vroeg Bill breed lachend. Ik sloeg mijn ogen neer. Dacht hij nu echt dat ik ging uitkleden waar hij bij was? Ik was me nieteens volledig bewust van wat er nu allemaal aan het gebeuren was om me heen, en nu vroeg de jongen waar ik een week geleden alleen nog maar van kon dromen of ik me uit wilde kleden?!
Bill legde de kleren op zijn bed en knielde voor me neer. Hij begon met de veters van mijn schoenen los te halen en uit te trekken. Ook de bevroren sokken gingen uit. Ik zij niks, keek toe hoe Bill handig en voorzichtig de sokken van mijn voeten trok.
"Wow.. je voeten zijn.. geel." zij hij geschrokken en keek op. Hij legde zijn hand op een van mijn voeten en trok hem gelijk terug. "Ze zijn ijskoud! Voel je het wel als iemand ze aanraakt?" Ik schudde mijn hoofd. Nee, waarom was het anders zo moeilijk om de trap op te komen!? Gespannen van alles kneep ik mijn handen samen. Bill pakte ze vast. "Je bent echt totaal bevroren, ik wist niet dat het zo erg was. Hoe lang was je al buiten met dit weer?"
Ik dacht na, wat lekker ging met ene Bill Kaulitz die nu bezig was om mijn handen op te warmen. "Uuhm.. sinds twaalf uur, n uur ofzo?" zij ik vertweifeld. Bill zijn ogen veranderde in schoteltjes.
"Komop," zij hij en hielp me weer overeind. Ik wist niet wat hij van plan was maar stond gehoorzaam op. Ik was blij met de vloerbeddekking op de grond, al zou ik het momenteel nog niet voelen als ik op ijs stond. Bill lootste me naar de badkamer, met de kleren over zijn schouder.
In de badkamer moest ik tegen de wasbak aan gaan staan. Vertweifeld deed ik wat hij vroeg. In een flits zag ik in de spiegel dat ik inderdaad uitzag alsof ik al een maand op straat leefde, terwijl ik gewoon elke avond in bad ben geweest in de mini-jeugdherbergjes.
"Ik ga je uitkleden ok? Het laatste moet je zelf doen.. daar begin ik niet aan maar zelf lukt het je vast nooit." zij hij grijnzend. Ik voelde me extreem ongemakkelijk en mijn gezicht voelde nu aan als een gloeiplaat. Zag er waarschijnlijk ook zo uit.
"Rustig maar, ik doe je echt niks. Ondertussen ga je me vertellen waar je vandaan komt en wie je bent, en waarom je hier bent. Nou ja, leg het gewoon maar uit." zij hij vriendelijk en keek me afwachtend aan. Moest ik hem echt gaan vertellen waarom ik hierheen gekomen was? Dat was absurt.
"Nou? Je kan het me gerust vertellen. Dan weet ik of ik je kan vertrouwen." Jij mij vertrouwen? Momenteel is het volgens mij best wel anders om hoor!
"Komop, aan je reactie te gezien te hebben net weet je wie ik ben. En dan weet je ook dat ik 1, niet zo'n jonge ben.. " een kleine tussenpoos," ..en 2, ik wil eigenlijk ook best wel weten wie jij bent."
Tja, daar had hij een punt. En die ogen die hij nu opzet.. waarom ik? Dit had ik een week geleden nooit gedacht..
"Knijp me." zij ik tegen Bill. "Wat?" vroeg hij. "Knijp me!" zij ik iets dringender. "Denk je dat je dit droomt?" vroeg hij me ongelovig. Ik draaide met mijn ogen. Moest ik dit dan geloven? Bill die op het punt stond om me uit te kleden en onder de douch te duwen!? Ok, dat uitkleden niet met die bedoelingen maar het blijft uitkleden! "Je bent wakker, geloof me." zij hij rustig en trok de knoop van mijn broek los. Ik kreeg kippenvel over mijn hele lichaam en even schudde mijn lichaam van de rilling. Een grijns verscheen op Bill z'n gezicht en hij deed langzaam de rits open. Dit was absurt!
"Ok, stop!" riep ik bijna en deed een stap opzij. Ik zag hoe Bill een lach verbergde. "Ik.. ik ga het zelf wel proberen want dit is ziekelijk." Bill knikte kort en wees me de kleren en de handdoeken. Toen hij zich omdraaide dacht ik even een telleurgestelde blik in zijn ogen te zien, maar schudde dat idee van me af.
"Ow," zij Bill en draaide zich weer om. "Als er iets is roep maar. Ik zet een paar sloffen voor de deur. Doe hem alsjeblieft niet op slot want dan kan ik niet bij je komen als er iets is. Er komt heus niemand binnen. Zelfs Tom heeft niet het lef om dat te doen." zij Bill en liep de badkamer uit. Hij sloot de deur achter zich.
Snel draaide ik me om en draaide de warme kraan open en hield mijn handen onder de straal. Heerlijk.. Al snel waren ze op temeratuur. Mijn broek was al open, dus dat was geen probleem meer. Even worstelen en ik had de doorweekte broek van mijn benen afgetrokken. Ow god.. dat was wat geweest als Bill dat had willen doen. Ik gooide de kleren op de wasmand in de hoek, wist niet zeker of ik het er wel in mocht gooien. Snel stapte ik onder de douch en genoot van het warme water dat over mijn rug en door mijn haar stroomde. Nog nooit had water zo goed gevoeld als deze keer..

| 3 |

Tien minuten later stapte ik de badkamer uit. Bill zat op de trap naar de zolder op me te wachten.
"Hey, dat heb je nog snel gedaan ook." zij hij verbaasd. Ik gaf geen reactie, en stapte in de sloffen die klaarstonden. Ik keek naar Bill zijn voeten. Hij had geen sloffen meer aan..
"Zijn dit niet jouw sloffen?" vroeg ik verbaasd. "Ja, maar jij hebt ze harder nodig dan ik," zij hij met een knippoog en stond op. Hij pakte mijn hand en trok me mee naar zijn slaapkamer. Lopen ging gelukkig weer een beetje normaal, al voelde ik me nog wel een beetje stijf.
"Moesten we niet naar beneden?" vroeg ik en keek aandachtig naar de hand van Bill die mijn hand omsloot. "Nee, we moeten eerst praten." zij hij serieus en deed de deur achter me dicht. Ik probeerde nog steeds te verwerken dat ik in huize Kaulitz was, en Bill deed alsof hij me al vaker had gezien. Wel, dat had hij ook.. alleen niet cht gezien. Concerten zat waar hij me een seconde van een seconde aangekeken had en toen weer verder ging naar de volgende. Maar hij had zelf ook gezegd dat hij zich nooit een enkel gezicht van mensen uit het publiek herinnert. Ja, misschien van de persoon die bij Schrei op het podium mocht, maar dat was anders.
"Ga zitten," zij hij en wees naar zijn bed." netjes ging ik op het randje van het onopgemaakte bed zitten. "Nounou.. doe je dat thuis ook zo?" vroeg hij en ging met zijn voeten op bed zitten. "Nee," zij ik op zo'n typische ?duuh? manier. "Nou dan.." zij hij bijna dwingend. Met tegenzin draaide ik me naar hem toe. Ik heb het altijd al moeilijk gevonden om ?normaal? te doen bij mensen die ik niet ken, maar nu was het wel even bij Bill Kaulitz. Dat is ng erger!
"Kun je me nu eindelijk eens vertellen wat.. je weet wel." zij hij en keek me vragend aan. Ik bestuurde de vloerbedekking. Best een apparte kleur eige... "Hee!" zij Bill lachend en gaf me een duwtje. Met moeite bleef ik in evenwicht en duwde Bill terug. "Ok ok.. het is waar dat ik je ken.. en je muziek.. en.. best wel veel van je." zij ik vertweifeld. "Ja, genoeg om mijn huis te vinden.." zij hij lachend. Hij klonk totaal niet boos. Ik had verwacht dat hij me woedend uit huis zou schoppen als hij erachter kwam dat ik hem kende, laat staan dat ik het woord fan in mijn mond durfde te leggen.
Ik bloosde. Dat was een van mijn obsessieve dingen. Ik was al heel lang op zoek en per toeval, en met veel ongeluk erachteraan vond ik het dus achter een ander bestand.
"En dus.. je denkt laat ik maar met kerst naar hem toegaan? Wat denkt je familie daarvan?" vroeg Bill nu een stuk serieuser. Ik beet op mijn onderlip. Voelde ik daar een uitbarsting aankomen?
"Eigenlijk.. ben ik weggelopen omdat ik de shit thuis best wel zat was. Maar dat is een lang verhaal.. Om het kort te houden, ik vond je adres en dat bracht veel problemen mee.. En de ruzie die eruit voortkwam was zo groot, en er waren al zoveel problemen..." Ik dacht aan de de periode die ik afgesloten had. De ruzie's, school.. ik kon er niet meer heen zonder.. zonder wat? Oppeens drong het door wat voor dag het was. "Is het.. is het kerst??" Bill knikte. "Ja.. Het is kerst." Ow.. wat voelde ik me nu schuldig. Ik weet hoe graag Bill de kerst alleen met z'n familie had gevierd.. "Sorry," mompelde ik. "Waarvoor?" vroeg hij verbaasd.
Oow.. wat baalde ik hiervan. Ik wist niet dat ik er met al die tegenslagen zo lang over zou doen om ooit Magdeburg te berijken. Ik had op z'n hoogst 3 dagen verwacht.. Maar ik kan me nieteens hierinneren dat ik bijna een week rond heb gestruind door half Duitland.
"Ik weet dat je dit jaar heel graag gewoon een paar dagen rust had met kerst.." zij ik, en probeerde de brok in m'n keel weg te slikken. Ik wilde niet huilen om zoiets stoms als dit. Maar ik voelde me nu zo kut tegenover Bill. Ik had zijn kerst verpest, zo ziek in m'n hoofd ben ik om juist nu hier in Magdeburg rond te gaan struinen..
Tevergeefs beet ik op mijn lip, een traan liep over m'n wang.
"Heey, waarom huil je nou?" vroeg Bill verbaasd. Ik haalde mijn schouders op, en hield een snik in. Nog een traan liep over m'n wang. Bill haalde hem zacht weg met zijn duim. "Heey.." zij hij lief en sloeg zijn armen om me heen. Toen hield ik het niet meer. De tranen stroomde over m'n wangen en zo nu en dan schokte mijn schouders van het snikken. Bill ging naast me zitte, nog immer zijn armen om me heen, zacht streelde hij over mijn arm. Langzaam wiegde hij me heen en weer, en trok me tegen hem aan. Het voelde vreemd. Onwerkelijk. Alsof ik ieder moment wakker kon worden, huilend, in mijn eigen kleine bed.
"Rustig maar.. er is toch niks aan de hand?" fluisterde Bill. Langzaam hield ik op met snikken en droogde de tranen op.
Bil draaide mijn hoofd zijn kant op en veegde de laatste tranen weg. "Zo beter?" vroeg hij. Een waterig glimachje verscheen op m'n gezicht. "Mooi.. er is niks aan de hand, en ik neem je niks kwalijk. Echt niet. Vertel het me straks allemaal maar. Na het eten." Hij stond op en trok mij met zich mee. Straks uitleggen? Mag ik vanavond blijven dan?

| 4 |

"Waar kom je eigenlijk vandaan Raven?" vroeg Tom tussen twee happen door. "Niet uit Duitsland want je hebt echt een grappig accent." Ik keek op van mijn stukje stokbrood waar ik wat mee aan het prutsen was, en zag dat ze me allemaal aankeken. Verrek, dat had ik door dat janken ook niet aan Bill kunnen vertellen. "Uuhmm.." zij ik om de stilte op te vullen, en voelde hoe mijn hoofd rood werd. Ow jee, nu moet ik dus gaan zeggen dat ik all the way from Holland kom. Is dat niet gestoord? "Holland.." mompelde ik en stak snel het stuk stokbrood met wat saus en een stuk vlees in mn mond. Naast me weerklonk het gekletter van bestek dat op een bord viel. Tom hield op met kauwen, en wat Bill deed.. ik durfde niet zijn kant op te kijken. Langzaam kauwend staarde ik naam m'n bord. Verdomme, ik weet dat het echt ziek overkwam. Het kon niet anders of ze gingen nu een psycholoog bellen of er een direct een afspraak gemaakt kon worden. "Meen je dat?" vroeg Bill ongelovig. Ik knikte bijna onzichtbaar. Tom begon onzeker weer te kauwen. Simone legde haar hand op mijn schouder. "Dus je bent hier naartoe gekomen voor.. Bill en Tom?" Nou ja.. niet echt. Ik was eerder hierheen gekomen omdat ik niet echt een andere plek om heen te gaan had. En ik was in de war! Ben. Neem het me toch niet kwalijk dat ik ook even niet meer wist wat ik moest doen en daarom maar hierheen kwam! Weer knik ik, nu nog minder zichtbaar.
"Nou. Ik denk dat het dan maar verstandiger is dat je hier blijft slapen. Dan kijken we morgen wel weer verder, laten we hier maar over ophouden dan en genieten van ons eten. Kerst is belangrijk." zij ze en pakte haar bestek weer op. Onder de tafel schoof iemand zijn voet tegen de mijne aan. Door de haren van mijn schuine pony heen keek ik wie het was. Bill zat met een wit gezicht wat in zijn vlees te prikken. Tom zat weer gewoon te kauwen, maar keek een beetje smiegtig door zijn wimpers mijn kant op. Snel trok ik mijn voet weg.
"Vind je het lekker?" vroeg Simone. "Ja hoor, heeft u alles zelf gemarineerd? Zo heb ik vlees namelijk nog nooit geproefd?" Ze knikte trots. Ja, ieder jaar marineer ik het vlees helemaal zelf en maak de salades en de saus. Kerst is erg belangrijk voor ons, en we willen daarom ook elk jaar samen zijn." zij ze veelbetekenend. Ik sloeg mijn ogen neer. "Ow, maar ik neem het je niet kwalijk hoor dat je hier bent! Ik vind je eigenlijk best dapper.. Het is niet erg dat ze hier is toch jongens?" Tom schudde hevig zijn hoofd en Bill glimlachte lief. Daardoor voelde ik me wel al iets gemakkelijker, maar het idee dat ik misschien ergens diep van binnen wel hun kerst verpest heb.. Nee, het is geen prettig gevoel.
"Wat vind je van die worst?" vroeg Tom aan me, en pakte zelf een worst van een bord af. Ik bekeek het kritisch. Het zag er uit als een bleke, te grote knakworst.. alleen dan wat minder smakelijk. "Hmm.. ik heb het nog nooit op." zij ik maar. "Je moet het eens proberen. Is Bockworst." Er verscheen een rare rimpel in mijn neus. Bockworst? Bill zag het en begon te lachen. "Het is echt lekker hoor!" hij pakte er zelf ook een. Ik schudde mijn hoofd. "Eet maar lekker op dan. Ik eet nooit dingen die ik niet ken.." Bill knikte. "Dat ken ik." "Ach, maar jij stelt je aan." zij Tom lachend. "Hij eet echt niks dat hij niet kent en als hij iets proeft mag dat in de krant. "Bill gaf hem lachend een stomp. "Niet waar! In Frankrijk heb ik best veel geproefd!" "Ja, de helft van de dingen ook alleen maar omdat het er bekend uitzag!"
Zo bleven ze een tijdje kibbelen en vroegen ondertussen zo nu en dan mijn mening.
Oppeens staakte Tom zijn discussie met Bill en wende zich tot Simone.
"Waar gaat Raven eigenlijk slapen?" vroeg hij met een rare ondertoon. Ik staakte mijn gesprek met Simone over waarom ik weggelopen was en keek hem vragend aan. Ook Bill was verbaasd over de plotselinge vraag.
"De logeerkamer kan niet meer want daar staan mijn gitaren enzo.." Simone knikte nadenkend. "Jeetje, daar heb ik nog nieteens over nagedacht!" Ik slikte. Ga ik nu ook voor problemen zorgen hier in huize Kaulitz? Wow, dat klinkt raar om tegen jezelf te zeggen. Hier in huize Kaulitz..
Ik schrok op uit mijn gedachten door Bill. "Ze mag wel in mijn bed." zij hij en keek me veebetekenend aan. "Dan pak ik het matras uit de logeerkamer en dan ga ik daar wel op liggen." "Maar dat kan toch niet!" zij ik tegen hem. "Ik ga wel op de grond." Hoe durfde hij dat ook maar te zeggen. Op de grond slapen? Hij!? Jeetje, is de kerst naar z'n hoofd gestegen ofzo?
"Hoezo?" vroeg hij. "Ik kan heus wel op de grond slapen hoor, vind ik echt geen ramp. En jij verdiend een zacht bed zodat je even bij kan slapen." Ik keek hem niet begrijpend aan. Ik had nooit verwacht dat hij dat zou zeggen. Ik zag hem aan voor een hele lieve en spontane jongen, maar ik dacht dat hij door de roem enzo nooit meer dingen als op de grond slapen op een matras ook maar in zijn hoofd zou halen.
"Ze kan ook bij mij in bed." zij Tom grijnzend. Simone keek hem bestraffend aan. "Tom!" zij ze boos. Grinnikend stopte hij een stuk worst in zijn mond. Een beetje saus bleef op zijn kin hangen.
"Nee serieus." zij Bill weer, en keek Simone aan. "Ik ga alvast het matras neerleggen, help je me even Tom?" "Nee liever niet. Auw! Ok ik ga mee." Simone schudde haar hoofd. Waarschijnlijk kende ze dit soort gedrag maar ik was even helemaal van het padje af.
"Bill, het is niet nodig. Ik help straks wel en ik slaap wel op de grond!" riep ik hem nog na. Maar hij liep door.
"Laat maar, als hij eenmaal iets in zijn hoofd is dan krijg je dat er niet meer uit." zij Simone en ging verder met eten." Ik keek even naar d'r, en sloeg toen mijn ogen neer. Ik weet niet hoe ik hier beland ben, maar het was allemaal veel te snel gegaan.
"Raven?" vroeg Simone. "Wat heb je gedaan met ons adres?" de vraag overviel me. Wat had ik gedaan met het adres? Alles na ik het adres gevonden had was in een roes en toch snel gegaan. Al zou ik het op internet openbaar gemaakt willen hebben.. hey kon niet want meteen nadat het op papier stond was de complete com ?dood? gegaan..
"Niks, opgeschreven en bewaard. Maar ik had alleen de straat, geen huisnummer." "Dus je hebt het niet verder op internet gezet?" "Nee, dat kon niet doordat de com meteen kapot was.." ze knikte stil.
"Je bent hierheen gekomen zonder dat je wist of het waar was dat we de kerst hier zouden doorbrengen." Ik knikte. Inderdaad. Ik dacht eigenlijk ook dat het maar een roddel was om losgeslagen fan's als mij op het verkeerde pad te sturen, maar ik had het er toch maar op gewaagd.
"Ik vind je moedig Raven. De meeste fan's zouden ziek overkomen als ze zoiets deden als jouw. Maar jij komt echt totaal anders op me over, en blijkbaar ook op Bill. Hij .." ... "Hij wat?" vroeg ik. Ik snapte niet helemaal welke kant ze op wilde. "Hij wilde niet dat ik je weg zou sturen. Ik had al zo mijn vermoedens dat je een fan was toen hij met jou in zijn armen naar binnenkwam. En eigenlijk was ik van plan om een je meteen op het treinstation af te zetten zodra je bijgekomen was. Maar hij heeft me eruit gepraat." Ik knikte weer. "Maar nu ik een beetje weet wie je bent en weet hoeveel je voor mijn jongens over hebt, zou ik het best wel laf vinden om je nu weg te sturen. Je mag wat mij betreft wel een paar nachten blijven." Ze keek glimlachend op en onzeker glimlachte ik terug.
Tom en Bill kwamen luidruchtig weer de trap af, en namen weer plaats aan tafel.
"Zo, het matras ligt, en jij slaapt gewoon in mijn bed." zij Bill vastbesloten en keek me doordringend aan. Ik sloeg mijn ogen neer en knikte. Ja, wat heb je in te brengen tegen zo'n toon van iemand als hem?

| 5 |

Een paar uur later liep ik samen met Bill zijn slaapkamer in. Het matras lag vlak naast het bed en ik bekeek het kritisch. Het matras zag er ontzettend zielig uit vergeleke met het queensize bed. Ik probeerde te zien of hij het misschien toch niet zo'n goed plan vond, maar van zijn gezicht viel niks af te lezen. "Vind je het echt niet erg? Ik niet, ik wil wel op de grond hoor!" vroeg ik toch maar. Bill was uit zijn kast wat kleren aan het pakken, maar draaide zich om. "Nee, echt niet! Voor iemand als jouw vind ik het echt niet erg. Ik had niet verwacht dat je helemaal uit Nederland zou komen, en dan ook nog bij zee ergens.. Weet niet meer waar. Dat is echt dapper van je. En je bent zo anders dan andere fans. Die zouden me allang besprongen zijn en die zouden me niet weggestuurd hebben." Ik keek hem vragend aan. Weggestuurd.. wat mis ik hier?
"Ja, toen straks, toen je nog helemaal bevroren was. Ik wilde je helpen je broek uit te trekken en je stuurde me weg." oow.. dat, ja.. Duuh! "Ieder ander zou in jouw plaats het tegenovergestelde gedaan hebben. Dat is appart, daarom vind ik dat je het verdiend om een nacht in mijn bed door te mogen brengen." zij hij breed glimlachend. Ik lachte verlegen. Hij gooide nog een T-shirt naar me. "Om in te slapen." zij hij, "Ik zal even een fles cola halen voor als je dorst krijgt vannacht, en dan kun je meteen omkleden." Hij liep de kamer uit en sloot de deur. Voor de tweede keer was ik alleen in zijn kamer. De kamer van Bill Kaulitz. Ik bekeek het T-shirt. Gewoon een zwart shirt met een vage tekst. Ik haalde mijn schouders op en kleede me snel uit. De geur van Tom bleef even in mijn neus hangen. Hmm.. hij ruikt eigenlijk best wel lekker..
Snel trok ik het shirt van Bill over mijn hoofd. Hij was bijna net zo groot als dat van Tom. Zou Bill hier ooit in geslapen hebben??
Op mijn blote voeten liep ik over het zachte tapijt naar het raam en keek de straat waar het huis aan grensde in. In alle huizen brande licht, en er waren her en daar wat kerstbomen te zien. De straat was volledig bedekt met sneeuw, en ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen. In de verte, aan het begin van de straat aan de andere kant van een T-splitsing, zag ik een houten huisje staan. Het bushokje! Waar is mijn tas?! Ik keek de kamer rond en probeerde me te herinneren wanneer ik hem voor het laatst gezien had. In het bushokje..
"Verdomme!" "Wat is er?" Tom stond in de deuropening. Ik draaide me om. Ik zag hoe hij me van top tot teen bestudeerde. Ook dat nog. Sta je dan in een t-shirt.. "Ik ben mijn tas vergeten.." zij ik snel. "Ow.. waar ben je hem vergeten?" "In het bushokje daar aan het einde van de straat." Tom knikte. "Nou ja, ik moet morgevroeg toch Scotty uitlaten, dan haal ik hem wel meteen."
Hij deed de deur verder open en wilde de kamer inkomen, toen Bill oppeens achter hem verscheen. "Tooom.. wat doe jij nou weer hier." vroeg hij lachend en duwde hem aan de kant. Hij liep op me af en gaf me een nieuwe tandenborstel. "Hier, kun je denk ik wel gebruiken." Ik knikte. "Dan ga ik meteen me tanden poetsen. Ben best moe." zij ik en onderdrukte een gaap.
Ik wilde langs Tom aflopen maar die bleef eigenwijs staan, met nog een kleine doorgang. Hij had dat lachje weer tevoorschijn gehaald die ik op foto's altijd genegeerd had. Mij te playerig.
"Mag ik er door?" vroeg ik rustig. "Ja hoor," zij Tom en zette een ministapje opzij. Ik hield een zucht in en liep langs hem af. Ik voelde hoe mijn buik de zijne even raakte. Snel liep ik door naar de badkamer. Ok, verwarrender dan dit kan het niet worden..
Toen ik klaar was met m'n tanden en snel een plens water in m'n gezicht gegooid had liep ik weer terug naar Bill's kamer. Tom was er nog en ze vielen meteen stil toen ik binnenkwam.
"Nou, dan ga ik ook maar eens slapen. Truste Raven." zij Tom en liep de kamer uit.
"Ben je al erg moe?" vroeg Bill en draaide zijn muziek zachter. Ik knikte. Oke.. ik ga nog even mam helpen beneden, ga maar alvast slapen." Ik knikte. Ik voelde me niet helemaal lekker, waarschijnlijk een kou gevat. Ik verlangde ernaar om dat bed in te springen en er niet meer uit te komen. Eigenlijk mocht Bill er ook best wel bijkomen, maar dat zullen we maar niet doen hea.
Bill liep de kamer uit en tweifelend kroop ik het bed in. Of zal ik toch maar gewoon op het matras gaan slapen? Tegen de tijd dat hij terug is ben ik al lang out.. Maar Bill was best wel zeker over zijn zaak en ik wil hem niet boos maken, alleen door op een stom matras te gaan liggen.. Oew.. en dit bed ligt wel lekker zeg.
Ik kroop helemaal onder de dekens, tot in een bolletje. De dekens waren heerlijk zacht en het matras was om in weg te zinken. Geen wonder dat Bill uit kan slapen tot vier uur! Ik snoof de lucht die in de dekens hing op. En dat was het laatste wat ik deed voordat ik in slaap viel.

| 6 |

Wat ruikt er hier toch zo lekker?? Vroeg ik me af toen ik een beetje wakker begon te worden. Ik snoof de geur van haarlak en kokos. Apparte combinatie.. Ik draaide me nog even lekker om en genoot van de geur. Voor me weerklonk een zacht gegrinnik. Wtf? Ik probeerde door mijn wimpers heen te kijken, om te zien wie er mijn kamer in gesneaked was. Als het m'n broertje is gaan er klappen vallen!
"Ha! Je bent wakker, ik heb het wel gezien!" Ik keek recht in de bruine ogen van Bill, die half op hetzelfde kussen als mij ligt.
Ik spring overeind. Bill barst in lachen uit en laat zich achterover op het matras vallen. Ik kijk hem met grote ogen aan. Wakker worden met Bill naast je is leuk, als je weet dat hij er ligt!
"Jee, Bill! Ik schrok me het lamlazerus!" zeg ik nep boos en ga met mijn rug naar hem toe zitten. Hij houd meteen op met lachen en komt weer overeind.
"Sorry hoor, maar je lach zo lief te slapen. Ik kon het niet laten.." "Hoe lang heb je naar me zitten kijken dan?" "Hmm.. ik ben pas een uurtje wakker hoor." Ik draai me weer om en zie Bill grijnzen. Dan staat hij op en loopt de kamer uit. Ik ga weer liggen en sluit mijn ogen. Ik heb werkelijk waar geen flauw idee hoe laat het is, maar het maakt me niet uit. Een geur als deze zou verboden moeten worden in zulke bedden als deze.. Even later komt Bill weer binnen. "Ga je mee ontbijten?" Ik zucht en open een oog, kijk Bill een beetje aro aan. "Eigenlijk.. wil ik nog best wel blijven liggen." Bill haalt zijn schouders op en loopt weer weg. Ik hoor hem de kamer van Tom inlopen. Ik zucht en draai me om. Dat is wat anders dan een moeder die je meteen uit bed trekt.
In het midden van het tweepersoonsbed doezel ik al half weg als ik iemand binnen hoor sluipen. Zal Bill wel zijn.. en ik ga nog even lekker liggen.
Plots voel ik iets over mijn heup. Het is koud en het kriebelt ontzettend, getver! Ik schuif een stukje naar voren, maar het gevoel blijft.
Zonder enige waarschuwing gaa ter oppeens iemand met zijn volle gewicht op me zitten en hoor ik gelach uit de gang komen. Ik gil en open mijn ogen. Met zijn handen onder de dekens door krijg ik de kieteldood van Tom.
"TOOOM!!" gil ik alsof mijn leven ervanaf hangt. "KAAPUUH!!" "Wat? Ik versta je niet?" Ik kom niet meer bij van het lachen en hij gaat maar door. De spieren in mijn buik trekken samen. "AAH!! Please! .. STOOP!!" Een glimlach vol leedvermaak verschijnt op zijn gezicht.
"Tom, zorg er maar voor dat ze goed wakker word! Ik maak het ontbijt klaar." Bill verschijnt achter de deur en kijkt lachend toe hoe Tom mij haast vermoord. "BIIIIILLL!!" ow.. dat klonk echt als een van die overwanhopige fan's. "HEEELP!! HIJ KIILT ME!! WHAAHA!" Maar hij schudt alleen zijn hoofd en loopt dan de kamer weer uit. "NEEE!!" gil ik nog een keer maar Tom gaat door. Een beetje lomp probeer ik Tom van me af te trappen, met als enige effect dat hij wat verder naar achteren gaat zitten en mijn benen dus ook niet veel nut meer hebben. Ik probeer zijn handen te pakken, maar hij is me te slim af. Wat begon als kieteldood liep uit op stoeipartij. "TOOM!!" Gil ik nog eens en pak zijn pols. "Oohw.. Gaan we zo beginnen!" zij Tom litstig en pakte allebij mijn polsen en drukte ze boven mijn hoofd in het kussen. "Toom!" Ik probeerde me om te draaien, maar die gozer is nog zwaar ook! Als laatste poging probeerde ik onder hem weg te schuiven, maar dat was ook geen succes. Doodstil bleef ik liggen en keek hem smekend aan om op te houden. Hij keek me even recht aan. Lanzaam zie ik zijn gezicht dichterbij komen, en mijn blik glijd naar zijn lippen. Wat zien die er zacht uit..
Plots klinkt er geklingel uit de keuken en staat Tom met een ruk op. "Kom op, je bent nu wel wakker of niet?" Verward stond ik op. Met een scheve grijns liet hij me voor. "Nee, eerst even een broek aantrekken, zo ga ik dus niet naar beneden!" Tom lachte en liep toen hoofdschuddend de kamer uit. "Maar waag het eens om terug dat bed in te duiken, de volgende keer pak ik je echt!" Ok.. laat ik daar maar niet over nadenken. Ik zie hoe Tom de kamer verlaat, in slechts een boxer en T-shirt. Ik schud mijn hoofd en pak de trainingsbroek van de opoestoel in de hoek. Dat shirt van Bill hou ik dus mooi wel aan. Ruikt veel te lekker!

Langzaam sjok ik de trap af, en het eerste dat ik zie is dat er vers brood op tafel ligt. Vers brood, de hele onderverdieping rook naar de bakker. Op een van de stoelen zag ik mijn rugzak liggen. Snel liep ik erop af en doorzocht de inhoud. Gelukkig, alles zit er nog in. Zelfs het weinige geld dat er nog over is. Ik vraag me af hoe ik thuis kom, het geld dat ik nog heb is nog niet goed voor een kwart van de terugreis!
"Pak maar waar je zin in hebt, wat wil je drinken?" vroeg Bill aan me. Ik dchrok op uit mijn gepieker. Drinken?
"Ow uhm.. doe maar iets." zij ik met een ongemakkelijke glimlach.
"Waar is Simone eigenlijk?" vroeg ik toen Bill ook in de woonkamer kwam zitten met een bord met brood en het drinken op tafel zette. "Doe moet werken, ze komt rond drie uur terug. Maar ze vroeg of we voor die tijd even wat gingen ophalen in het dorp." Ik knikte. Dus ik ben nog.. "Hoe laat is het eigenlijk?" "Half twaalf." zij Tom met zijn mond vol. Nog drie en een half uur alleen met de gebroeders Kaulitz. MOet ik dat leuk vinden of niet.
"Wat trek jij nou weer voor een gare snoet?" vroeg Bill lachend. "Haha, sorry. Dat doe ik volgens mij altijd als ik nadenk." "Waar dacht je aan?" Ik kijk naar mijn brood. Waar dacht ik aan? "Of ik wel hier wil blijven." Tom keek verbaasd op en Bill keek me aan alsof ik met een dode mus aan kwam zetten.
"Je bedoeld.." met moeite hield ik mijn gezicht in de plooi. Ik wilde in lachen uitbarsten en een kreun van vertedering uitbrengen tegelijkertijd. Die blikken in hun ogen waren echt onbetaalbaar. "Waarom wil je niet blijven?" "Nou, omdat je je broer op me afstuurd als ik niet wakker wil worden." zeg ik tegendraads en prop snel een stuk brood in m'n mond voordat die kreun er als nog uitkomt. Tom zit doodstil op de bank.
"OOOW!! Wat zijn jullie goedgelovig!!" Tom's valt bijna om van verbazing als hij ziet dat ik het niet meen en krijgt dan een zeer gemeen lachje op zijn gezicht. Een rilling loopt over mijn rug als ik zie wat voor blik hij in zijn ogen krijgt. "Ooh, dat zet ik je betaald." lacht Bill. "Voor straf moet je dalijk met me mee naar het dorp, in Tom zijn kleren!" Tom kijkt verbaasd opzij. "Wat?! Waarom in mijn kleren? Dat valt toch op sukkel!" Bill lacht. "Jeej, geintje. Snap het dan. Om in jouw kleren naar buiten te moeten?" hij geeft er nog eens een typisch duuh knikje achteraan en kijkt mij dan weer aan met een gezichtsuitdrukking van ?die snapt het weer eens niet hoor?. Op dat moment geeft Tom Bill een stomp. Bill wrijft lachend over zijn schouder en staat dan op.
"Ik ga me alvast aankleden. En dat kun jij dalijk ook maar beter doen." zegt hij tege me en loopt de kamer uit.

| 7 |

Met een grote zonnebril op mijn neus loop ik naast Bill richting het centrum. Ik moest er een op voor het geval dat er foto's gemaakt zouden worden ofzo. Ook hij heeft een bril opgezet en we hebben beide zo min mogelijk opvallende kleren aan. De broek zit wat ongemakkelijk, maar de trui rook echt overheerlijk. Ik was blij dat ik in de badkamer aan het omkleden was.. het had er anders cht niet uitgezien.
"Ben je niet bang dat er fan's komen?" Bill schudt zijn hoofd. "Nee, niet met de kerstdagen. En de laatste tijd valt het sowieso wel mee omdat het echt sterves koud is." En daar kan ik over meepraten! Zonder nog veel te zeggen lopen we door.
"Wat had Tom eigenlijk in zijn hand toen we net weggingen? Hij had nogal wat lol of niet?" Bill grinnikt. Ja, hij heeft een oud kerstding opgevist uit een van de dozen. Mam was die vergeten en hij zou hem wel even ophangen." Hmm.. ok.
Veel winkels waren er niet in dit deel van Magdeburg. Een bakker, wat kledingwinkels, een drogist, een supermarkt enzo.. En dat was het dan wel allemaal. En toch kreeg Bill het voor elkaar om 3 tassen vol te krijgen met spullen. Terwijl er lang niet zoveel op het lijstje van Simone stond. En we hebben nieteens iets van kleding gehaald! Bill had ?alleen? wat extra eten meegenomen.
"Zal ik die tas ook nemen?" vraagt Bill lief, maar ik winpel de vraag weg. Nee, die heeft al twee berzware tassen en bij het zien van zijn dunne polsjes zou je geheit denken dat die afbreken zodra er nog meer gewicht aan te hangen komt. Maar hij had minder moeite met 2 tassen dan ik met 1.
Eindelijk kwamen we weer thuis aan, en daar stond Tom (gelukkig met een trainingsbroek aan, anders had ik het in m'n broek gedaan van het lachen!) al te wachten. Breed lachend keek hij hoe we op hem af kwamen en hij bleef in de deuropening staan. "Zal ik het overnemen?" vroeg hij toen ik hem wilde passeren, hij blokkeerde de ingang. Achter hem zag ik hoe Bill niks doorhad en gewoon doorliep naar de woonkamer. "Uuh.. Nee, hoeft niet het gaat wel." zij ik en zette een stap naar voren. Maar Tom bleef staan en pakte de hand waarin ik de tas vasthield vast en met zijn andere hand hief hij langzaam mijn hoofd op. Langzaam zag ik, voor de tweede keer vandaag, Tom's gezicht dichterbij komen. Net op het moment dat ik dacht dat onze lippen elkaar zouden raken, en ik dacht dat mijn hart nu ongeveer te zien moest zijn in mijn keel werd Tom ruw naar achteren getrokken en trok mee half mee omdat hij mijn hand nog vast had.
"Ik wist dat je iets geflikt had!" riep Bill en lachte hard. Hij wees omhoog en Tom grijnsde een beetje blozend. Ik keek op en zag een Mistletoe hangen. D smiecht! Ik schudde mijn hoofd en liep door naaar de keuken. De tas was een beetje gescheurd door de plotselinge ruk, maar dat maakte niet uit. Ik begon de tas met een nabonkend hart uit te ruimen, tot ik een hand even mijn schouder voelde raken. In de woonkamer weerklonk het geluid van de stereo.
"Heey, dat hoef je niet te doen joh!" zij Bill en keek me lachend aan. Een beetje beduusd lach ik terug, maar ga toch door. Afleiding, en beweging van mijn handen anders ziet Bill dat ik sta te shaken van hier tot.. verweggiestan!
"Ghehe, je bent geschrokken van net hea?" Ik kijk hem vragend aan en laat mijn handen op het aanrecht rusten. "Hoezo?" vraag ik zo verbaasd mogelijk. Bill knijpt zijn ogen licht samen en pakt dan mijn pols. "Daarom," hij wijst naar mijn hand die heftige bewegingen maakt alsof ik iets aan m'n spieren heb. "En volgens mij komt het vanuit je tenen!" Ik voel hoe mijn wangen rood worden en pak snel nog wat uit de tas. Tenminste, poging tot. De tas was leeg. Bill pakte mijn heupen vast en draaide me richting hem. Ik kijk meteen richting de grond, niet weer zo'n actie als net!
"Vind je Tom leuk?" vraagt hij een beetje onzeker. Ik haal mijn schouders op. Niet leuk leuk, maar het lukt hm wel verdomd goed om close te komen, nog voordat ik het goed en wel doorheb!
Bill zucht en laat me los. Ik haal opgelucht adem. Elke keer als die jonge me aanraakt heb ik het idee dat ik geen lucht meer krijg, op een positieve manier. Kijk, en dat kan Tom dan weer niet bij me doen.
"Ik denk dat het tijd word voor een film." zegt Bill glimlachend.

De woonkamer was volledig in beslag genomen door Tom. Hij lach languit op de bank een of andere actiefilm te kijken met een paar zakken chips op tafel en een fles cola. Dus besloten we maar naar boven te gaan. Bill had een film opgezet, maar ik kan hem niet echt volgen. Ik weet alleen dat Ben Affleck erin zit, verder niks.. Dat komt zo, ik lig nu, samen met Bill, op zijn bed, naar een film te kijken. Alsof we elkaar al jaren kennen, terwijl hij me gisteren uit de sneeuw gevist heeft.
"Vind je het een leuke film?" vraagt Bill zacht. Ik knik. Nee, ik ga zeggen dat hij me te veel afleid! Lekker ben je dan. Hij glimlacht en gaat een beetje verliggen. Dat heeft hij nu al een paar keer gedaan, en ik merk dat hij elke keer een beetje dichterbij komt. Ik blijf zo stil mogelijk liggen, niet echt wetend hoe ik met dze situatie om moet gaan.
"Sorry, zegt Bill dan, en komt overeind om, aan de andere kant van mij, zijn drinken van het nachtkastje af te pakken. Niet dat ik het nut daarvan snap omdat als hij omdraait zijn andere nachtkastje heeft staan, maar goed. Na een paar kleine slokjes zet hij het glas weer neer, en pakt een bakje chips. Oow.. dit kn gewoon niet goed gaan.
"Oow, Scheie, sorry, ik heb een paar chippies laten vallen," zegt hij dan grinnikend. Hoe voorspebaar, en ik draai met mijn ogen. "Kun je even overeind komen?" Ik kan nog net een zucht onderdrukken en kom een stukje overeind. Ik voel hoe Bill's zachte vingers vluchtig mijn nek raken, en ik voel hoe de haartjes direct overeind schieten.
Bill laat zich weer achterover vallen, en ik volg zijn voorbeeld. Maar..
Ik grinnik. "Wat doe je nou?" En kom weer overeind. Bill had zijn arm op het kussen waar ik tegen leunde laten liggen, zodat ik er op steunde. Hij glimlachte lief en winkte licht met zijn hoofd. Ik wil weer gewoon tegen het kussen aan gaan zitten, maar met lichte druk trekt Bill me tegen zich aan.
Ok, en het was de bedoeling dat ik de film zou snappen? Daar zit ik dan, met mijn hoofd half op Bill zijn borst, zijn arm om me heen. Ik heb het gevoel dat ik in een sauna terrecht gekomen ben en knipper een paar keer met mijn ogen. Ja, hij houd me nog steeds vast..
"Zit je lekker?" fluisterd Bill zacht in m'n oor. Ik knik. Eigenlijk, zat ik overheerlijk. Het ritmische bewegen van Bill's borstkast zorgde ervoor dat ik ook langzaam maar zeker wat rustiger werd. Na een tijdje voel ik mijn oogleden zwaar worden, en laat mijn hoofd volledig op Bill steunen. Langzaam doezel ik in. Het laatste dat ik realiseer, is dat Bill voorzichtig mijn arm op zijn buik legt, en een kusje op de zijkant van mijn hoofd geeft.
Dan zak ik weg..

| 8 |

"Raven.. Raven.." een zachte stem bij mijn oor wekt mij uit mijn overheerlijke droom. Ik droomde over Bill.. en die dromen zijn altijd z.. onbeschrijfelijk. "Raven.. Kom.. We gaan wat eten.. Raven?"
Ik open mijn ogen, en zie dat Bill schuin naast me zit, alleen een beetje in een moeilijke houding. "Wat zit jij raar." zeg ik nog half slapend en knipper een paar keer om een scherper zicht te krijgen. "Ja, als je van mijn arm gaat dan kan ik makkelijker gaan zitten!" Verschrikt kijk ik op en kom overeind. "Sorry, ik wist niet dat.." "Maakt niet uit," zij Bill met een glimlach en gaat met een vinger over m'n wang. Ik sla mijn ogen neer en, again, voel ik mijn wangen rood worden. Ik ben ook zo verdomd verlegen! Zo lang jongens uit de buurt blijven is er niks aan de hand en ben ik flink, maar ow wee.. als ze doen wat Bill vanaf moment 1 bij me deed. Jeetje.
"Ga je mee wat eten, Tom heeft Pizza besteld omdat mam laat thuis is." "Hoe laat is het dan?" Bill kijkt op de wekker naast het bed. "Bijna half 6." Wow.. "Dan heb ik.. best wel lang geslapen." Bill lacht, "Maakt niet uit, ik ben ook in slaap gevallen, net na jouw." zegt hij met een knippoog en klimt over me heen om van het bed af te stappen en loopt naar de deur.
"Nou? Heb je honger of niet?" vraagt hij met de grijns. Ik sta op en steek mijn tong naar hem uit. "Laat me wakker worden joh!" "Oow.. moet ik Tom op je af sturen?" verschrikt schudt ik met mijn hoofd van nee. Bill barst in lachen uit en opent de deur. "Schiet op dan!"

"Zoo.. de slaapkoppen zijn wakker hoor!" is het eerste wat Tom zegd als we de woonkamer inkomen. "Schoonheidsslaapje gehad?" Ik kijk hem nepboos aan en laat me op de kleine bank neervallen. "Wat voor pizza heb je eigenlijk besteld?" vraag ik dan. Ik kijk op. "En waar is Bill nou weer naartoe?" vraag ik lachend. Tom haalt zijn schouders op. "Vast even naar Scottie." Ik zie dat hij naar me aan het loeren is en ik kijk snel naar de tv. Never mind my question.
Even later gaat de bel en maakt Tom de deur open. Tegelijkertijd komt Bill de trap af, en ploft naast me neer. Tom komt binnen met 3 dozen pizza's en ik kijk hem met open mond aan. "En ik moet 1 zo'n pizza in m'n eentje op!?" vraag ik als ik de doos open. Voor mijn gevoel heeft die een meter doorsnede. Bill grijnst, "Nee hoor, als het niet lukt helpen wij wel mee!"
Tom is al lang bezig om de pizza aan te vallen en ik neem net mijn eerste hap. Ook Bill is gretig aan het eten, Jeetje, vreedzakken. En dat met hun lijn!

"Oow.. Bill! Het is jouw beurt om Scot uit te laten hoor!" roept Tom richting de keuken. Hij had een film opgezet toen de Pizza op was. Ik heb geen flauw idee waar het over gaat. Maar ik weet wel dat het niet goed is voor mijn maag na een halve pizza met moeit naar binnen gewerkt te hebben.
Bill verschijnt in de deuropening en glimlacht breed, en kijkt wat mij betreft iets te lang richting mij voordat hij zijn aandacht op Tom richt. "Goed hoor.. euhm, zin om mee te gaan, Raven?" Ik had het kunnen weten.. Nouja .. waarom niet? "Ja hoor," zeg ik met een glimlach. "Beter dan deze film van Tm mee moeten kijken," met extra nadruk op Tm. Verward kijkt Tom op en ik loop snel naar de hal waar Scottie al zit te wachten. Lieve hond, die heeft er maar wel mooi voor gezorgd dat ik hier nu sta..
"Heb je het niet koud?" vraagt Bill later aan me, als we richting een soort van park lopen. Ik vind het hier echt lijken op de Efteling in wintersfeer. Al die kleine huisjes in de verte.. "Hmm..'' weet ik uit te brengen. Scotty is al lang vooruit gelopen. We blijven midden in het park, onder een grote treurwilg staan. De sneew die een beetje her en der in de takken is blijven hangen geeft echt een droomvlucht effect! Met een lichte glimlach kijk ik gefascineerd naar de treurig hangende takken.
"Wat ben je aan het doen!?" vraagt Bill dan oppeens lachend en ik kijk hem glimlachend aan. "Oow.. het doet me hier een beetje denken aan een soort van pretpark uit Nederland."
In de verte horen we Scotty luid blaffen en door de takken heen zie ik dat hij op en neer springt, en elke keer als hij neerkomt zakt hij tot zijn buik weg in de sneeuw. Gekke hond. Zacht grinnik ik. Oppeens steekt de wind op en even tril ik. Ik voel hoe Bill me om mi jn middel pakt en me achteruit richtng de stam van de boom trekt, waar het een beetje beschud is tegen de wind en de sneeuw die nu uit de boom valt. Eenaal bij de boom wil ik een stap naar voren zetten, maar Bill houd me om mijn middel vast. "Dalijk vat je kou." zegt hij zacht. Zo staan we dan. De sneeuw blijft vallen, en de gure wind veranderd in een rustig briesje. De rust om me heen zet me aan het denken. Het is al heel lang geleden dat ik iets van mezelf heb laten horen, word het niet tijd dat ik mijn moeder weer eens bel? Als ze tenminste nog iets van me wil horen. Ik draai me om naar Bill en hij kijkt me vragend aan. Door de plotselinge gedachten voel ik me toch wel een beetje verdrietig, en dat ziet Bill in mijn ogen.
"Wat is er?" vraagt hij bezorgd. "k denk dat het tijd word om mijn moeder te bellen en uit te leggen.. wat ik gedaan heb." Ik zie hoe de blik in Bill's ogen veranderd, in telleurgesteld. Ik sla mijn ogen neer en bijt op mijn lip. Alsof k er wel zin in heb! Ik zucht en laat mijn hoofd zakken.
Zacht haalt Bill hem weer omhoog en kijkt me aan. "Wil je dat wel?" ik schud mijn hoofd. Nee, anders was ik in eerste instantie niet weggelopen. Nauwelijks zichtbaar schudt ik ijn hoofd. Ik hoor Bill zuchten en hij veegt een pluk haar dat voor mijn gezicht hangt weg. Een waterig glimlachje verschijnt op zijn gezicht. "Kom.. we gaan naar huis. Daar hebben we het morgen wel over." Ik knik, en Bill laat me los. Op de een of andere manier voelt het ontzettend leeg en meteen neemt de kou de plekken die net door Bill's armen verwarmd werden in beslag. Brr.. wat koud.
'Scot! Kom! We gaan.." roept Bill en duwt een paar takken van de wilg opzij zodat ik erdoor kan. Vrolijk springend komt scot aan en ik geef hem een aai over zijn kop. Schattige hond. "Rustig Scot, dalijk duw je d'r weer om," lacht Bill en duwt hem aan de kant. Dat was voor hem schijnbaar een teken om helemaal door het dolle te gaan en begint als een geak rondjes om ons heen te rennen. "Die hond spoort niet!" zegt Bill met opgetrokken wenkbrauwen. Ik alch en sleur hem aan zijn arm mee. Het is veel te koud om nu naar een geake hond te gaan staan kijken. Alsof de duivel hem op de hielen zit rent Scotty voorbij. DIe heeft het vast niet koud.
Bill trekt me tegen zich aan, wat ook een heleboel scheelt. Ik kijk even op en glimlach. Zo lopen we naar huis.
Met een half bevroren hand probeerde ik de sleutel van huize Kaulitz in het slot te steken. Bill ha dme gevraagd of ik hem bij wilde houden. Mijn hand trilde en het lukte maar net, elke keer zat ik er net naast. Ik hoor Bill naast me lachen en Scotty begint ongeduldig te piepen. "Ja hoor.. beetje hulp kan er natuurlijk niet vanaf." vraag ik gerriteerd en kijk Bill boos aan. Die sleutel zit nu ongeveer aan mijn vingers vastgevroren en hij staat alleen stom te grijnzen. Dan pakt hij mijn hand vast, die merkwaardig genoeg warm aanvalt en steekt de sleutel in het slot. De deur gaat met een klik open en ik stap naar binnen. Scotty rent als een geak naar binnen, en ik wil hem achterna gaan omdat als hij nu op de bank springt.. Zal Simone niet echt leuk vinden met die vieze natte poten.
Maar Bill pakt mijn pols vast. Ik draai me om en kijk hem vragend aan. Hij staat buiten, en ik sta net binnen. Ik zie hoe hij een wenkbrauw optrekt en bijna niet zichtbaar een klein wenkje naar boven geeft. Ik kijk naar boven. Bill komt dichterbij, nu staan we volledig tegen elkaar, in de deurpost. Onder de mistletoe..
"Ik had het kunnen weten," achter ons is Tom oppeens erschenen, en het is dat ik nu binnen sta, anders had hij Bill denk ik net zo weggetrokken als bill hem vanmiddag. Eigenlijk best wel telleurgesteld zet ik snel een stap terug en draai me om om de grijns van Tom tegemoet te lopen. Bill sloft achter me aan.
"Waarom doe je dat nou lul?" hoor ik Bill sissen als ik mezelf in de woonkamer van mijn jas ontdoe. "Dat deed je vanmiddag ook bij mij." lacht Tom en komt nu ook de kamer binnen. Onopvallend gooi ik mijn jas over een stoel en ga op zoek naar Scotty om snel nog even zijn pootjes te drogen.
"Wil je wat thee?" vraagt Tom. "Ik heb het water al gekookt." Zonder op mijn antwoord te wachten loopt hij al de keuken in. Ik kijk Bill vragend aan, en die haalt zijn schouders op. Hij ziet er best wel pissed uit.
"Nee, laat maar!" roep ik naar de keuken en geef Scotty een laatste klopje op zijn kop. "Ik neem wel even een douch om weer warm te worden, als het mag." Bill knikt. Tom komt de kamer weer in. "Heb je het koud dan?" vraagt hij met een scheve grijns en ik draai met mijn ogen. "Ja, en lekkere douch, helemaal alln werkt daar perfect tegen." Bill grinnikt en zet een stap opzij zodat ik naar de trap kan lopen. Zo, daar had hij even niks tegen in te brengen.

| 9 |

Zacht geklop op de deur verstoord mijn gedachten. Ik lag heerlijk in bad met een been over de rand en mijn hoofd tegen het zachte steuntje. Mijn moment van rust werd verstoord door de persoon aan de andere kant van de deur. Gerriteerd kijk ik op. "Ja?" "Heey, sorry dat ik je stoor." verveeld draai ik met mijn ogen. Klop dan ook niet aan lul! Nouja, laat ik maar niet boos worden op Bill.. "Maakt niet uit. Wat is er?" "Nou, ik ga mam ophalen, ben over anderhalf weer terug ongeveer. Maar vind je het erg als je even alleen bent? Met Tom." Ik zucht, ja hoor. "Nee, ga maar is niet erg." "Ok.. dan ben ik weg hea.. kijk je wel uit?" Ik trek mijn wenkbrauwen op en staar verbaasd naar de deur. "Ja hoor." "Ok. Doei!" "Tschs.." vreemd.
Ik laat mijn hoofd weer op het steuntje rusten, maar kan niet meer ontspannen. "Laat ook maar." zeg ik tegen het niets en begin met mezelf te wassen. Duidelijk, ik krijg ook hier niet de tijd om even dingen te kunnen verwerken.

"Heey, ik ben hier!" roept Tom als ik de trap naar beneden af wil lopen. Verbaasd kijk ik om en zie Tom in de deuropening van zijn kamer staan. "Kom je niet hierheen?" de toon in zijn stem geeft aan dat het niet veel nut heeft om nu door te lopen. "Nou.." "Ik kan je ook komen halen hoor!" zegt Tom grijnzend en wil al komen. Snel loop ik de trap weer op en loop Toms's kamer binnen.
Jeetje, wat een pokezooi is het hier. Overal liggen petten en zweetbandjes, en de lading cd's die over het bureau verspreid ligt kan zelfs een cd-freak als ik niet overtreffen.
"Sorry voor de rommel." zegt Tom een beetje blozend. Nou ja, ik dacht dat ik erg was maar blijkbaar kn het nog erger. "Makt niet." Ik blijf een beetje ongemakkelijk in het midden van de kamer staan, terwijl Tom een film zoekt in zijn verzameling dvd's. Luxe hoor. Allebij hebben ze alles waar ik nog voor aan het sparen ben! Nou ja, ik moet weer opnieuw beginnen door dit gedoe maar goed.
"Uuhm.. the Lake House.. die opzetten?" vragend kijkt hij om. Ik haal mijn schouders op. Ik heb ervan gehoord dat hij in Nederland in de bios was, maar ik heb hem nog nooit gezien. Tom grijnst en stopt de dvd in de dvd-speler. Danploft hij op bed neer en klopt op de plek naast zich. Ik weet nog net een zucht in te houden en ga dan naast Tom zitten. Maar wel met voldoende afstand tussen ons in. Vanuit mijn ooghoek zie ik Tom stom grijnzen, en de zucht ontglipt me nu toch. Volgens mij weet ik nu wat Bill bedoelde met pas op..
Na een half uur zucht ik diep. Waarom kan ik als ik in de buurt van Bill of Tom ben niet gewoon simpel een flm volgen. Zo moeilijk is dat toch niet!? En Tom blijft maar dichterbij kruipen..
Op een gegeven moment voel ik dat hij met zijn hand over mijn hand streelt en een poging doet om hem vast te pakken. Verrek.
"Ik heb eigenlijk best wel dorst," zeg ik dan en kijk hem doordringend aan. Tom grijnst en klimt over me heen. Een moment blijft hij met zijn gezicht voor de mijne hangen, maar stapt dan van het bed af. Als hij de kamer uit is zak ik een stukje onderuit. Hoe lang duurrt het nog voordat Bill terug is want ik heb eigenlijk helemaal geen zin in dat gedoe van Tom!
Niet veel later komt Tom terug met een fles cola en een paar blikjes Red-Bull. Waarom geen eten?
Op een scheinheilige manier klom hij weer over me heen, en ploft tgen me aan neer. Ik knipper met mijn ogen om er niet mee te gaan draaien want dit was eigenlijk zo voorspelbaar. Ik neem het glas aan dat hij me voorhoud en neem een slok. Brr.. koud! Ik voel hoe er kippenvel op mijn armen komt te staan. Tom ziet het, stom.. waarom heb ik nou niet gewoon een vest van Bill gepakt?
"Je hebt het koud hea." zegt Tom en slaat een arm om me heen. Het zit even ongemakkelijk, en ik ga een beetje verzitten. Maar eenmaal weggedoken in zijn armen zit ik eigenlijk best lekker en laat het maar toe. Het verhaal is me net een beetje duidelijker aan het worden, als ik voel hoe mijn ogen langzaam zwaarder worden. Tom schuift langzaam van me weg en legt me voorzichtig in de kussens neer. Ik ben te moe om tegen te stribbelen. Ik voel hoe hij blijft zitten en even mijn gezicht streelt, een paar plukken haar uit mijn gezicht wegveegd. Dan staat hij op en zet de tv uit, de stereo aan. Ik hoor unendlichkeit, maar zak steeds verder weg. "Die unendlichkeit.. is jetzt nicht mehr weit.."

"Heey, ik had je toch gewaarschuwd." een lachende stem wekt me uit mijn verwarrende dromen. Een paar zachte vingertoppen glijden over mijn wang en ik open mijn ogen. Bill ligt naast me en glimlacht. "Wat doe jij hier nou?" Ik sluit mijn ogen weer en zucht. Weet ik veel! Ik ben moe laat me slapen! Ik wil me al omdraaien maar Bill pakt mijn hand vast. "Kom. Dan neem ik je mee naar mijn kamer." "Waarom laat je haar niet gewoon liggen?" Ik open mijn ogen weer en zie dat Tom staat naast het bed, achter Bill. Bill draait zich om naar Tom. "Waar was jij dan van plan te gaan slapen?" "Haha, waar denk je?" lacht Tom. Bill schudt zijn hoofd. "Ik denk niet dat Raven het daar zo mee eens is." Nee, dat dacht ik dus ook niet. Maar zin om mijn ogen open te doen heb ik ook niet echt. "Nou, zo te zien heeft zij niet veel zin om naar je kamer te lopen!" Zij.. zij.. ik heb een n aam oen! "Dan til ik haar toch gewoon?" lacht Bill en ik voel hoe hij zijn arm onder mijn nek door wurmt. Langzaam open ik met tegenzin mijn ogen en kijk een beetje boos naar Bill. "Wat ben je in hemels naam aan het doen?" "Uuh? Ik was van plan je op te gaan tillen." Tom staat zijn lach in te houden. "Ja, ik vond het ook een betert plan om je gewoon te laten liggen hoor." krijgt hij er met moeilte uit. "Jaja, en wat was je dan van plan?" vraag ik terwijl ik rechtop ga zitten. Tom word rood en ik kan het niet helpen om nu eindelijk naar hm te grijnzen. "Nee, ik ga lekker in Bill zijn bed slapen." zeg ik nog breder grijnzend naar Bill en sta op. "Ow, en ik mag weer op de grond?" Ik kijk even vluchtig naar Tom, die alvast zijn shirt heeft uitgetrokken en nu schijnheilig staat te wachten op mijn antwoord. Mijn hartslag stijgt als ik een antwoord door mijn hoofd hoor schieten. Breed glimlachend kijk ik Bill aan. Hij trekt een wenkbrauw omhoog.

| 10 |

Tom kijkt van mij naar Bill en weer terug. Ach, een betere hind had ik niet kunnen geven en ik sta op, en om Tom nog erger te irriteren pak ik Bill's hand en trek hem achter me aan. Zonder verder nog iets te zeggen lopen we samen de kamer uit, een verwarde Tom achter latend.
In Bill zijn kamer aangekomen zetten we meteen muziek op, en dan barst ik in lachen uit. "Ok, en nu ga je me uitleggen waarom je me zo aankeek net," zegt Bill als hij bijgekomen is. Ik bijt op mijn lip. "Nou, dat mag je zelf verzinnen." nog een beetje nagrinnikend laat ik me op het bed vallen. Bill ploft naast me neer.
"Was het serieus?" vraagt hij, behoorlijk serieus. Ik gniffel. Ja, hoe weet ik nou of hij bedoeld wat k bedoelde. "Wat was serieus?" "Nou, wat je bedoelde." "Wat bedoelde ik dan?" Bill's wangen worden rood. Ik grijns. "Wat lach je nou?" zegt hij lachend en geeft me een duwtje. "Je kan me wel zeggen wat je dacht dat ik bedoelde hoor," en lach nu hardop. "Lach je me nu uit?" vroeg Bill en ging boven me hangen. Ik kijk hem onschuldig aan en schud mijn hoofd. "Je komt echt heel erg overtuigend over." Ik grinnik. "En dan heb je nog steeds geen antwoord op mijn vraag gegeven. `Bill draait met zijn ogen en lacht wat ongemakkelijk.
"Nou, ik dacht dat je bedoelde dat.. dat ik er gewoon bij mocht komen liggen." Aah.. ik heb nu al spijt van het antwoord dat ik ga geven. De blos op zijn wangen worden nog iets roder en hij slaat zijn ogen neer.
"Dacht je dat?" zeg ik zo schijnheilig mogelijk. Nog steeds met neergeslagen ogen knikt Bill, en pakt dan mijn hand vast. Ik haal diep adem. Ok.. daar gaat'ie.
"Ik dacht dat je voor mij nog wel een nachtje op het matras zou slapen." zeg ik en gniffel nauwelijks hoorbaar. Bill kijkt ongelovig op en barst dan in lachen uit. "Gemeen kreng!" en begint me te kietelen. Ik gil het uit. Maar net zo plots als hij begon met kietelen houd hij ook weer op.
"Wat?!" roept Bill richting de deur. "Gaat het wel goed daar?" Tom staat aan de andere kant van de deur en klinkt erg bezorgd. "Ja hoor!" roept Bill en kietelt me nog voor de laatste keer en springt dan van bed om zich uit te gaan kleden. Ik heb mijn ?piama? al aan, doordat ik dus al in bad geweest was.
Ik gebruik de gelegenheid om onder de dekens te kruipen en sluit m'n ogen. Bill zet de muziek wat zachter en gaat dan op het matras liggen. Ik had verwacht dat hij wel meer tegen zou werken, en ben ook best telleurgesteld dat Bill gewoon gaat liggen. Maar ja, ik heb het zelf gezegd.
Ik zucht en draai me om. Ik zie weer voor me hoe we na Scorry uitlaten bijna aan het zoenen waren, maar hoe Tom dat verstoorde. En hoe ik vanmorge bijna gezoend werd door Tom, maar dat Bill het.. iets ruwer verstoord had.
Wie is nu eigenlijk leuker? Tom of Bill.. Ik weet het niet. Echt niet..

| 11 |

De volgende morgen werd ik eerder wakker dan Bill. Zacht sloop ik de kamer uit. Bang om hem wakker te maken met mijn eigen gewoel. Ik had slecht geslapen, liggen piekeren over mijn gevoelens.
"Heey, al wakker!?" vraag ik verbaasd aan Tom als ik die in de keuken aan tafel zie zitten met een blikje Red-Bull. Het lijkt net of ik hem zojuist uit een of andere trance gehaald heb want hij kijkt verschrikt op.
"Uuh.. ja, slecht geslapen." zei hij ietwat afwezig. "Hoezo?" vraag ik nieuwsgierig. Naar mijn weten slaapt die gozer zo vast als wat! Hij haalt zijn schouders op en lacht naar me.
"Gedachten.." Ik knikte en plofte op de stoel tegenover hem neer. "Hoe laat is het eigenlijk?" "Half 8 geweest." zei Tom toonloos en stond op. Hij liep even naar de koelkast en kwam terug met twee blikjes Red-Bull. "Astu." "Danke," Het eerste blikje was snel weggewerkt.
"Ga je dalijk mee even Scotty uitlaten?" Beelden van gisteren met Bill onder de treurwilg en de mistletoe schieten door mijn hoofd. "Uuh.. ja hoor. Waarom niet?" zeg ik grijnzend. Tom's gezicht klaart op en hij staat weer op om wat brood klaar te maken. "Maar Bill dan?" vraag ik terwijl ik een slok neem van m'n tweede blikje Red-Bull. Dat had Tom goed ingeschat, dat ik er wel twee op zou kunnen.
"Nou, die word voorlopig nog niet wakker. Dus die laten we gewoon liggen." zegt Tom met een knipoog en zet een broodje gezond voor me neer. Met sla en tomaat en al. Ik kijk hem verbaasd aan. Hij haalt zijn schouders op en neemt een hap van zijn eigen broodje. Nog even en ik denk dat die gozer kan toveren.
“Hoe bevalt het je hier?” vraagt Tom na een tijdje. Ik kijk hem aan over mijn broodje gezond en zie dat hij mijn gezicht aan het bestuderen is. Ik haal mijn schouders op en neem nog een hap.
“Ik vind het wel gezellig hier. Ik had niet verwacht dat ik jullie ooit van zo dichtbij mee zou maken, en nu heb ik hier gewoon al 2 nachten geslapen.” Zeg ik grijnzend. Tom lacht. “Maar het was je bedoeling toch ook om hier binnen te komen?” Ik denk na. Ja, ergens was het mijn bedoeling wel geweest, maar het lijkt me vrij logisch dat ik nooit echt verwacht had om ook daadwerkelijk binnen te komen!
“Ik was al blij geweest met een handtekening..” zeg ik een beetje afwezig. “Ow, in dat geval.” Tom staat op en grijpt in een la in de kast die tegen de muur aan de andere kant van de keuken staat. Dan loopt hij om de tafel heen en overhandigt me met vel papier met een krabbeltje erop. “Alsjeblieft.” Hij kijkt serieus. Ik staar hem verward aan. “Leuk kennis gemaakt te hebben. Ik denk dat je wel weet waar je kleren liggen. Ik moet zoals ik al zei zo de hond uitlaten, dus het zou wel zo fijn zijn als je voordat ik de deur uit bent vertrokken bent.” M’n mond valt open van verbazing. Vertwijfeld sta ik op en loop achteruit naar de gang, hem nog steeds aankijkend. Ik weet niet meer zeker of dit een grap is. Tom glimlacht even vriendelijk naar me, en draait dan om om mijn blikjes red bull en bord op te ruimen. Hij is serieus.. Maar het was maar een opmerking!?
Langzaam draai ik me om en wil de trap op lopen, als ik twee armen om me heenvoel.
“Je dacht toch niet cht dat ik dat meende?!” Tom staat lachend achter me en houd me stevig in zijn armen. “Je bent zo goedgelovig!” Ik voel mijn hart sneller kloppen. Nee.. Het was een grap! De lul!
Hij draait me om en ik kijk hem met een bleek gezicht aan. “Doe dat nooit, maar dan ook nit meer! Ik dacht dat ik weg moest!” Tom grijnst. “Nee, geen dread op mijn hoofd die er ook maar over denkt om jou zomaar weg te sturen.” Ik grinnik. “En je vind dat grappig. Weet je wel dat ik ook maar een fan ben! Als n van jullie zegt dat ik van een flat af moet springen doe ik dat! Als je zegt dat ik me om moet kleden en meteen weg moet gaan, doe ik dat!” Met een pruillipje staar ik omhoog, om hem aan te kunnen kijken. “Zou je van een flat af springen?” vraagt Tom ongelovig. “Hoow. Nee ok, ik zou niet springen. Je begrijpt wel wat ik bedoel!”

| 12 |

Ik kijk hem vragend aan. Hij heeft nog steeds zijn armen om me heen. Scotty kwam om het hoekje kijken om te zien wat er aan de hand was. "Uhm.. moeten we Scotty niet uitlaten ofzo?" vroeg ik een beetje verlegen. Ik had nooit geweten dat Tom zo close kon zijn, me zonder pardon in zijn armen zou laten om niet zomaar los te laten. Hij verschoot iets van kleur en liet mijn middel los. "Ja.. zullen we dat maar doen?" "Ik ga me snel omkleden." en zonder op antwoord te wachten rende ik de trap op, me nog net op tijd realiserend dat Bill nog lag te slapen. Zacht sloot ik de slaapkamerdeur en liet mezelf langs de deur op de grond zakken. Op nog geen drie meter afstand lag Bill op zijn matras te slapen. Zijn haar stond, zoals gewoonlijk, alle kanten op en een deel verborg zijn mooie gezicht.
In gedachten ga ik terug naar het moment daarvoor. Ik had Tom zijn handen op mijn huid gevoeld, door het dunne stof van mijn slaapshirt heen. Mijn hart was sneller gaan kloppen en even had ik dat gevoel van geen adem kunnen halen, maar dan op een positieve manier. Ik zuchtte diep en stond op om wat kleren bij elkaar te graaien en aan te trekken. Ik laat me niet zomaar door Tom inpakken!
Zacht sloop ik de kamer weer uit, en op de gang trok ik snel mijn schoenen aan. Beneden op de overloop zag ik Tom al klaarstaan. Meteen loop ik door naar de deur en stap naar buiten. "Heb je haast ofzo?" vroeg Tom verbaasd toen hij doorhad dat ik hem niet voor zou laten. "Nou ligt eraan." zeg ik droog en kijk hoe Tom de deur achter zich sluit. "Dus je dacht dat ik de mistletoe weer zou misbruiken?" Ik haal mijn schouders op. "Ja goh, je hbt me al een keer op die manier proberen te zoenen, en je broer ook!" Tom barstte in lachen uit. "Maar ik ben origineel, ik probeer het niet twee keer op dezelfde manier." Ik kijk schuin naar hem op en zie dat hij een knipoog geeft. "Dus.. je staakt je pogingen nog niet?" Tom fronst zijn wenkbrauwen. Een zacht gegrinnik ontsnapt aan mijn lippen.
"Wat lach je nou?" speels slaat hij een arm om mijn middel om me aan de ander kant te kietelen. Maar direct daarna werd hij weer serieus, en liet ondertussen zijn hand op mijn heup rusten. Een tintelig gevoel vulde mijn buik.
"Ik geef niet zomaar op. Maar als je zegt dat je Bill leuker vind..." We waren bij een open veldje aangekomen. Tom bleef staan en knipte de riem van Scotty los, waarna hij weg sprintte. ".. dan laat ik je met rust." Hij ging voor me staan en keek me recht in mijn ogen aan. Iets waar ik alles behalve tegen kan. Ik sloeg mijn ogen neer en keek naar zijn way te laag hangende broek. "Wie vind je leuker Raven? Mij of Bill.. Ik word heus niet boos ofzo."
In de verte hoor ik Scotty luid blaffen. D afleiding. "Volgens mij rent Scotty weg." Ik kijk langs Tom heen om tot de conclusie te komen dat dat niet waar is. Toch probeer ik langs hem heen te stappen. Maar op het moment dat ik langs hem af wil geen pakt hij me weer om m'n middel en voor ik het weet drukt hij zijn lippen zacht tegen de mijne.

Door Cheryl i.s.m tokiohotelff1.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 30 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?